صبح فردوسی

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد  آورد روزگار

دگر عضو ها را نماند قرار

 چرا نباید بخشش کنیم وقتی خدای بزرگ و بلند مرتبه به ما بزرگترین بخشش را  نمود و ما را به مقام جانشین خودش در زمین برگزید به راستی چه لطفی از این بالاتر؟  و اینکه  از روح خودش در وجود ما دمید و ما را به نعمت عقل و قدرت تصمیم گیری و اختیار مزین ساخت و به ما نعمت سلامتی و تشخیص عطا کرد. با این همه ما انسانهایی که از این همه نعمت و مرحمت یزدان بخشاینده استفاده نمودیم و امروز به مدارج بالای معنوی و مادی و علمی و فرهنگی رسیده ایم  ایا با خود فکر میکنیم که مسئولیت مان در اجتماع بیش از دیگران است ؟ و ایا از خود پرسیدم  امروز اگر توانایی کمک و دستگیری در اجتماع را داریم به راستی  این امکان در واقع مبین وظیفه خلیفه الهی انسان بر روی کره خاکی است؟

اری  برادر و خواهر مهربانم

امروز بر کسی پوشیده نیست که هستند بندگانی از همین خدای بخشنده که در مشکلات زندگی دست و پنجه میزنند و نیازمند کمکهای معنوی و مادی از طرف ما هستند که در واقع وظیفه ماست در قبال نعمتی که پرودگار عالم به ما بخشیده است. هرچند که توانایی و لیاقت کمک به هم نوعان خود نیز لطف و مرحمت دیگری است از درگاه خداست که همانا کمک به اجتماع و ترویج تعهد اجتماعی و نوع دوستی شاید نمونه ای از شخصیت انسانی کامل باشدو باید بدانیم هر چه دردنیا داریم از جان ومال و فکر و ایده وخلاقیت در واقع امانتی است الهی که در راه استفاده از ان نیز باید الهی عمل کنیم  واگر بتوانیم اقدامی در این راه انجام دهیم آن هم چیزی نیست جز لطف خدا به  این افراد و ما در این بین وسیله ای بیش نیستیم

براین اساس با مشاهده افراد بی بضاعت و خانواده های فقیر و بی سرپرست و بیکاری برخی از سرپرستان خانوار که عرصه را بر آنها تنگ کرده است و مشاهده کمبودها بر ان شدیم تا نسبت به تشکیل انجمن خیرین گمنام  فردوسی با اهداف مشخص اقدام کنیم که به شرح ذیل است

1-شناسایی و دسته بندی کردن کمبودها در حالت عمومی و خصوصی بدین صورت که مشاهده کمبودها در حالت عمومی مانند کمبود پارک و کتابخانه و امکانات رفاهی دیگر مشخص شده و از کمبودهای شخصی که در زندگی خصوصی افراد رخ میدهد جدا شود

2- بررسی شناخت افراد نیازمند-بی کار و یا خانواده های بی سرپرست

3- تلاش برای به میدان کشاندن خیرین و افراد توانمند به عرصه و واگذاری حمایت از محرومین و یا جذب اسپانسر برای کمبود های عمومی محله فردوسی

4-مذاکره با نهادهای دولتی مانند بانکها ادارات حامی مانند بهزیستی و کمیته امداد و بنیاد مستضعفان در جهت گرفتن امتیاز برای محله و یا افراد کم بضاعت

5-ارائه برنامه هایی برای رشد و بالندگی استعدادها در زمینه های مختلف علمی ورزشی و اجتماعی. از آن جهت که معتقدیم محرومیت نباید باعث سوختن استعدادها شود

6- معتقدیم که کمک رسانی صرفا مادی نیست و افراد با توزیع دانش و تخصص خود هم اقدامی خیر خواهانه انجام میدهند این مسئله در بعد اموزشی و پژوهشی و پیشگیری میتواند موثر باشد

در انتها لازم میدانم دعوت کنم از خیرین گمنامی که  مشتاقانه اماده خدمت به همنوعان خود هستند-  این ابتدای راه است پس     به یکدیگر و برای یکدیگر ملحق میشویم

برنامه های بعدی متعاقبا اعلام خواهد شد

مهدی توکلی